غزل ۷۷ - بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام است

بر من که صبوحی زده‌ام خرقه حرام است
ای مجلسیان راه خرابات کدام است ۱

هر کس به جهان خرمیی پیش گرفتند
ما را غمت ای ماه پری چهره تمام است ۲

برخیز که در سایه سروی بنشینیم
کان جا که تو بنشینی بر سرو قیام است ۳

دام دل صاحب نظرانت خم گیسوست
وان خال بناگوش مگر دانه دام است ۴

با چون تو حریفی به چنین جای در این وقت
گر باده خورم خمر بهشتی نه حرام است ۵

با محتسب شهر بگویید که زنهار
در مجلس ما سنگ مینداز که جام است ۶

غیرت نگذارد که بگویم که مرا کشت
تا خلق ندانند که معشوقه چه نام است ۷

دردا که بپختیم در این سوز نهانی
وان را خبر از آتش ما نیست که خام است ۸

سعدی مبر اندیشه که در کام نهنگان
چون در نظر دوست نشینی همه کام است ۹