خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و با استفاده از تشبیهاتی مانند گلنار و نافه تاتار، جذابیت‌های ظاهری و بوی خوش او را ستایش می‌کند. همچنین، به حالت خاص چشمان معشوق اشاره می‌کند که با وجود بیمارگونه بودن، جذاب و منحصر به فرد است.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که درک آن نیاز به شناخت ادبیات و بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از تشبیهات و اصطلاحات قدیمی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۳۰ - رنگ تو بتازگی ز گلنار بهست
رنگ تو بتازگی ز گلنار بهست
بویت زدم نافه تاتار بهست ۱
چشم تو عجب نادره ئی افتادست
چونست که بی صحت و بیمار بهست ۲
بویت زدم نافه تاتار بهست ۱
چشم تو عجب نادره ئی افتادست
چونست که بی صحت و بیمار بهست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۹ - دل شد ز پی وصل دلارام ز دست
گوهر بعدی:شماره ۱۳۱ - شیرین پسرا عزم حجازت ز چه خاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
