خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر درباره سردار جهان خواجه است که سخاوت و بخشندگی او مانند دریایی پرموج است که همه موج‌هایش عطا و بخشش هستند. شاعر خود را تشنه‌لب می‌داند که از ساحل این دریا بازگشته و این را نیز نتیجه طالع شوریده خود می‌پندارد.
این شعر دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'بحریست کفش که موج آن جمله عطاست' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
شماره ۱۲۷ - سردار جهان خواجه که آئینش سخاست
سردار جهان خواجه که آئینش سخاست
بحریست کفش که موج آن جمله عطاست ۱
من تشنه لب از ساحل آن گشتم باز
این نیز هم از طالع شوریده ماست ۲
بحریست کفش که موج آن جمله عطاست ۱
من تشنه لب از ساحل آن گشتم باز
این نیز هم از طالع شوریده ماست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۶ - گر دور فلک تابع فرمان تو نیست
گوهر بعدی:شماره ۱۲۸ - شاها ز تو کار عالمی سامان یافت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
