غزل ۶۰ - شب فراق که داند که تا سحر چند است

شب فراق که داند که تا سحر چند است
مگر کسی که به زندان عشق دربند است ۱

گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم
کدام سرو به بالای دوست مانند است ۲

پیام من که رساند به یار مهرگسل
که برشکستی و ما را هنوز پیوند است ۳

قسم به جان تو گفتن طریق عزت نیست
به خاک پای تو وان هم عظیم سوگند است ۴

که با شکستن پیمان و برگرفتن دل
هنوز دیده به دیدارت آرزومند است ۵

بیا که بر سر کویت بساط چهرهٔ ماست
به جای خاک که در زیر پایت افکنده‌ست ۶

خیال روی تو بیخ امید بنشانده‌ست
بلای عشق تو بنیاد صبر برکنده‌ست ۷

عجب در آن که تو مجموع و گر قیاس کنی
به زیر هر خم مویت دلی پراکند است ۸

اگر برهنه نباشی که شخص بنمایی
گمان برند که پیراهنت گل آکند است ۹

ز دست رفته نه تنها منم در این سودا
چه دستها که ز دست تو بر خداوند است ۱۰

فراق یار که پیش تو کاه برگی نیست
بیا و بر دل من بین که کوه الوند است ۱۱

ز ضعف طاقت آهم نماند و ترسم خلق
گمان برند که سعدی ز دوست خرسند است ۱۲