خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها عشق و اشتیاق خود را به معشوق بیان می‌کند و از زیبایی و جذابیت او سخن می‌گوید. او تمایل دارد معشوق را ببوسد و از عشق او پروانه‌وار می‌سوزد. شاعر همچنین به شباهت خود به شمع اشاره می‌کند که بدون گریه (سوختن) نمی‌تواند خندان (روشن) باشد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند «پروانه عشق» و «شمع» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۴ - بگذار که تا بوسمت ای جانان لب
بگذار که تا بوسمت ای جانان لب
کاندر خور صد هزار بوسست آن لب ۱
تا میدهدم حسن تو پروانه عشق
بی گریه چو شمعم نبود خندان لب ۲
کاندر خور صد هزار بوسست آن لب ۱
تا میدهدم حسن تو پروانه عشق
بی گریه چو شمعم نبود خندان لب ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۳ - جان برخی آنروز که آن در خوشاب
گوهر بعدی:شماره ۴۵ - سیمین ز نخست آن تویا شیرین سیب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
