غزل ۵۱ - آن نه زلف است و بناگوش که روز است و شب است

آن نه زلف است و بناگوش که روز است و شب است
وان نه بالای صنوبر که درخت رطب است ۱

نه دهانیست که در وهم سخندان آید
مگر اندر سخن آیی و بداند که لب است ۲

آتش روی تو زین گونه که در خلق گرفت
عجب از سوختگی نیست که خامی عجب است ۳

آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار
هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب است ۴

جنبش سرو تو پنداری کز باد صباست
نه که از نالهٔ مرغان چمن در طرب است ۵

هر کسی را به تو این میل نباشد که مرا
کآفتابی تو و کوتاه نظر مرغ شب است ۶

خواهم اندر طلبت عمر به پایان آورد
گر چه راهم نه به اندازهٔ پای طلب است ۷

هر قضایی سببی دارد و من در غم دوست
اجلم می‌کشد و درد فراقش سبب است ۸

سخن خویش به بیگانه نمی‌یارم گفت
گله از دوست به دشمن نه طریق ادب است ۹

لیکن این حال محال است که پنهان ماند
تو زره می‌دری و پرده سعدی قصب است ۱۰