غزل ۳۹ - بی تو حرام است به خلوت نشست

بی تو حرام است به خلوت نشست
حیف بود در به چنین روی بست ۱

دامن دولت چو به دست اوفتاد
گر بهلی بازنیاید به دست ۲

این چه نظر بود که خونم بریخت
وین چه نمک بود که ریشم بخست ۳

هر که بیفتاد به تیرت نخاست
وان که درآمد به کمندت نجست ۴

ما به تو یک باره مقید شدیم
مرغ به دام آمد و ماهی به شست ۵

صبر قفا خورد و به راهی گریخت
عقل بلا دید و به کنجی نشست ۶

بار مذلت بتوانم کشید
عهد محبت نتوانم شکست ۷

وین رمقی نیز که هست از وجود
پیش وجودت نتوان گفت هست ۸

هرگز اگر راه به معنی برد
سجده صورت نکند بت پرست ۹

مستی خمرش نکند آرزو
هر که چو سعدی شود از عشق مست ۱۰