این متن شعری است که در مدح و ستایش شخصی به نام «سید سادات عصر» سروده شده است. شاعر از جایگاه بلند، خرد برتر، بخت و اقبال، و بخشش‌های بی‌کران این فرد سخن می‌گوید. همچنین به حسادت دیگران نسبت به او اشاره می‌کند اما تأکید می‌کنند که روزگارشان به تباهی می‌گذرد. در مقابل، وفاداری و اخلاص خدمتگزارانش مانند «ابن یمین» مورد ستایش قرار گرفته است. شاعر همچنین به دعا برای دولت و عمر طولانی این شخص اشاره می‌کند و از ثروت فراوان او سخن می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم پیچیده‌ی ادبی و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است. همچنین استفاده از اصطلاحات خاص و ساختار شعری کلاسیک ممکن است برای سنین پایین‌تر جذاب یا قابل فهم نباشد.
شماره ٧۴۴ - افتخار آل یاسین سید سادات عصر
ایکه جاهت را خرد برتر ز گردون یافته ۱
عقل کل در مجلس روحانیان بخت ترا
از شراب لایزالی چهره گلگون یافته ۲
هر چه بخت نوجوانت جسته از گردون پیر
بیش از آن از بخشش وهاب بیچون یافته ۳
گر چه نامطبوع می بینم حسودت را ولیک
روزگارش در گه تقطیع موزون یافته ۴
با تو چون اخلاص خود را چاکرت ابن یمین
ز آنچه اندر حیز حصر آید افزون یافته ۵
بر دعای دولتت مصروف کرده عمر خویش
و آنچه گفته جمله با ایجاب مقرون یافته ۶
عمر نوحت جسته از یزدان نکرده ذکر مال
زانکه مالت را فزون از مال قارون یافته ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
