غزل ۳۶ - بنده وار آمدم به زنهارت

بنده وار آمدم به زنهارت
که ندارم سلاح پیکارت ۱

متفق می‌شوم که دل ندهم
معتقد می‌شوم دگربارت ۲

مشتری را بهای روی تو نیست
من بدین مفلسی خریدارت ۳

غیرتم هست و اقتدارم نیست
که بپوشم ز چشم اغیارت ۴

گر چه بی طاقتم چو مور ضعیف
می‌کشم نفس و می‌کشم بارت ۵

نه چنان در کمند پیچیدی
که مخلص شود گرفتارت ۶

من هم اول که دیدمت گفتم
حذر از چشم مست خون خوارت ۷

دیده شاید که بی تو برنکند
تا نبیند فراق دیدارت ۸

تو ملولی و دوستان مشتاق
تو گریزان و ما طلبکارت ۹

چشم سعدی به خواب بیند خواب
که ببستی به چشم سحارت ۱۰

تو بدین هر دو چشم خواب آلود
چه غم از چشم‌های بیدارت ۱۱