غزل ۳۴ - دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت
نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت ۱

به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن
که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت ۲

نه چمن شکوفه‌ای رست چو روی دلستانت
نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت ۳

گرت آرزوی آنست که خون خلق ریزی
چه کند که شیر گردن ننهد چو گوسفندت ۴

تو امیر ملک حسنی به حقیقت ای دریغا
اگر التفات بودی به فقیر مستمندت ۵

نه تو را بگفتم ای دل که سر وفا ندارد
به طمع ز دست رفتی و به پای درفکندت ۶

تو نه مرد عشق بودی خود از این حساب سعدی
که نه قوت گریزست و نه طاقت گزندت ۷