این متن بر اهمیت توکل به خدا، طاعت و پرهیزگاری، و پذیرش تقدیر الهی تأکید دارد. شاعر بیان می‌کند که هرکس به خدا توکل کند، از غم‌ها رها میشود و هرکه با عبادت و پرهیز به درگاه او رود، شفاعت می‌یابد حتی اگر گناهکار باشد. همچنین، متن به این موضوع اشاره دارد که نیک و بد جهان از پیش مقدر شده‌اند و انسان نباید بیهوده نگران آن‌ها باشد. در پایان، شاعر توصیه می‌کند که راه تسلیم و رضا را در پیش گیریم، زیرا هیچ‌کس نتوانسته است رازهای نهان را کشف کند.
مفاهیم عمیق مذهبی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژگان و استعاره‌های به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند.
شماره ۶٣٢ - هر که بر حضرت دادار توکل دارد
مخلصی زود پدید آیدش از قید هموم ۱
وانکه با طاعت و پرهیز رود بر در او
شافعش بود و بود گر چه جهولست و ظلوم ۲
مکن اندیشه بیهوده ز نیک و بد کار
که بد و نیک جهان هست یکایک محتوم ۳
طالع ار سعد و گر نحس بفرمان ویست
نبرد ره بقضا معتقد رمل و نجوم ۴
بودنی عاقبت الامر بباشد لیکن
هر یکی را اجلی باشد و وقتی معلوم ۵
هر کسی را ز پی کار دگر ساخته اند
دست داود کند آهن و پولاد چو موم ۶
راه تسلیم و رضا گیر که نگشود کسی
گر چه کوشید بسی پرده سر مکتوم ۷
سخن ابن یمین گوش تو گر بنیوشد
شود آکنده صدف وار بدر منظوم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
