شماره ۶٠١ - خردم راه قناعت بنمود از سر لطف

خردم راه قناعت بنمود از سر لطف
جز بر آنراه که او گفت قدم ننهادم ۱

منم آن آب قناعت زده بر آتش حرص
که سراسر کره خاک نماید بادم ۲

شد چو طفلان دلم از محنت شاگردی سیر
ز آنزمان باز که پیر خردست استادم ۳

خالقم را شده ام خادم از اخلاص چنان
که ز مخدومی مخلوق نیاید یادم ۴

می نخواهم شدن از کوی قناعت بیرون
سیل افلاس گر از بن بکند بنیادم ۵

میبرد ابن یمینم ره خرسندی پیش
دو سه روزیکه درین دیر خراب آبادم ۶

نبود صحبت شیرین پسران بی شوری
زینسبب کوه نشین بر صفت فرهادم ۷