شاعر از دختران ضمیر خود (احتمالاً اشعار یا افکارش) سخن می‌گوید که چابک و پاک‌پرورده‌اند و حتی اگر در معرض آزار دیگران قرار گیرند، نگرانی ندارد. او از بلاغت و بی‌همتایی آن‌ها می‌گوید و افسوس می‌خورد که همتایی برایشان نیست. همچنین اشاره می‌کند که برخی نالایق‌ان را به خاطر شومی روزگار تحمل می‌کند و روش‌های جاهلیت را کنار گذاشته است. در پایان، تأکید می‌کند که تنها برای خواجه‌ای والامقام شعر می‌سراید.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و ادبی است که درک آن به دانش زبانی و شناخت ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین ممکن است برخی از اشارات عرفانی یا اجتماعی برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.
شماره ۵٣۵ - دختران ضمیر ابن یمین
همه چستند و چابک و چالاک ۱
در پس پرده طبیعت خویش
آنچنانشان بپروریدم پاک ۲
که اگر هم بدست نامحرم
افکندشان فلک ندارم باک ۳
ببلاغت رسیده اند و کفو
نیست شوئی و من ازین غمناک ۴
ور بدین خواجگان که کفو نیند
میدهمشان ز شومی افلاک ۵
بره و رسم جاهلیتشان
کرده باشم بزندکی در خاک ۶
حال ابناء روزگار اینست
نیتم نیست بعد ازین الاک ۷
نزنم دم بشعر تا بزیم
جز باطرای خواجه لولاک ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
