غزل ۱۶ - تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا

تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا
سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا ۱

نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر
تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا ۲

شربتی تلختر از زهر فراقت باید
تا کند لذت وصل تو فراموش مرا ۳

هر شبم با غم هجران تو سر بر بالین
روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا ۴

بی دهان تو اگر صد قدح نوش دهند
به دهان تو که زهر آید از آن نوش مرا ۵

سعدی اندر کف جلاد غمت می‌گوید
بنده‌ام بنده به کشتن ده و مفروش مرا ۶