شاعر در این متن از گناهان خود نزد خداوند سخن می‌گوید و با وجود نزدیکی به عذاب، از درگاه بخشش خداوند دور نمی‌شود. او از تاریکی گناهان خود می‌گوید و از خداوند می‌خواهد که با کرم خود، او را از تاریکی‌ها به سوی نور هدایت کند. شاعر به صفات عفو و غفران خداوند اشاره می‌کند و می‌پرسد اگر خداوند گناهان بندگان ستمگر و نادان را نبخشد، چگونه مردم به بخشندگی و آمرزندگی او پی خواهند برد.
این متن دارای مفاهیم عمیق مذهبی و اخلاقی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و شناختی دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با مضامین توبه، بخشش و رابطه انسان با خداوند ارتباط برقرار کنند.
شماره ۴۴٧ - کردگارا بعذاب ار چه که بس نزدیکم
از در مغفرت خویش مگردانم دور ۱
ظلمت معصیتم نور و نوا برد ز کار
بکرم باز رسان از ظلماتم سوی نور ۲
عفو و غفران چو هم از جمع صفاتست ترا
که بهنگام خود آیند یکایک بظهور ۳
گر نبخشی گنه ما که ظلومیم و جهول
بچه دانند خلایق که عفوی و غفور ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
