شماره ۴٢۴ - روزی که فتوحی رسد از عالم غیبت

روزی که فتوحی رسد از عالم غیبت
آن روز مبارک شمر و فال نکو گیر ۱

ور به طلبی عمر گرانمایه مفرسای
از کهنه گرت کار بر آید کم نو گیر ۲

در مسکن خویش ار نه بکامست معاشت
بار سفر آنجا که دلت خواست فرو گیر ۳

ز آنکس که دل غمزده ات شاد نگردد
گر خود بمثل جان تو باشد کم او گیر ۴

و از ابن یمین اینسخن از لطف معانی
بر لوح دلت ثبت کن و عادت و خو گیر ۵