خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن به ستایش شاعران و نقش آن‌ها در پاکسازی ذهن اهل فضل از غم و کمک به نیازمندان می‌پردازد. همچنین اشاره می‌کند که برخی شاعران برای منافع شخصی خود ستایش کرده‌اند. در پایان، از خیانت برخی افراد به نام نیکوکاری و رفتارهای نادرست آن‌ها انتقاد می‌شود.

متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی اجتماعی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی اشارات انتقادی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.

مشاهده کامل

شماره ٢۶٣ - جمعی که شاعران جهانشان ستوده اند

جمعی که شاعران جهانشان ستوده اند
کز قدر پای بر سر افلاک سوده اند ۱

آئینه وار خاطر اصحاب فضل را
از زنگ غم بصیقل احسان زدوده اند ۲

روزی ز مردمی بسر انگشت مکرمت
بندی ز کار خسته دلی بر گشوده اند ۳

گوئی نبوده اند و گر نیز بوده اند
با فضل و باهنر ز جهانشان ربوده اند ۴

یا جمله خادمان بده اند ار نه پس کجاست
فرزندشان اگر همه خادم نبوده اند ۵

ممسک بنام نیک شده ضابط جهان
آری بخیل را لقبی در فزوده اند ۶

هر یک بمال هم تک قارون ولی بجمع
در بیمروتی ید بیضا نموده اند ۷

طامات شاعران مشنو کان گروه را
ایشان برای منفعت خود ستوده اند ۸
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ٢۶٢ - چه گویم گردش گردون دون را
گوهر بعدی:شماره ٢۶۴ - جهان کشور دانش شه ممالک فضل
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.