شماره ٢٢۶ - ایدل آسوده همی باش که باکی نبود

ایدل آسوده همی باش که باکی نبود
گر بروی تو حسودی بحسد می نگرد ۱

صبر کن بر حسد و حاسد و دلشاد بزی
کان بد اندیش خود از رنج حسد جان نبرد ۲

غم مخور کز حسد آتشکده ئی شد دل او
که گهی برق زند صاعقه اندر گذرد ۳

آتش ار هیچ نیابد که خورش سازد از آن
کارش اینست که خون دل خود را بخودد ۴