خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن به فناپذیری زندگی و ضرورت جدایی از دنیا اشاره می‌کند. او آرزو می‌کند که زندگی‌ای نداشته باشد که اگر انسانی باشد، زنده به حساب نیاید. همچنین، سعادت را در رهایی کامل از دنیا می‌داند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و تجزیه‌وتحلیل، به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی بیشتری نیاز دارد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
شماره ٢٠٢ - الهی مرا چون سرای سپنج
الهی مرا چون سرای سپنج
سرانجام باید بغیری سپرد ۱
ازین منزلم اندک اندک مبر
که خوش مرد آنکو بیکبار مرد ۲
نخواهم حیاتی که مر شخص را
گر انسان بود زنده نتوان شمرد ۳
سعادت رفیق کسی کرد حق
که او را ز گیتی بیکبار برد ۴
سرانجام باید بغیری سپرد ۱
ازین منزلم اندک اندک مبر
که خوش مرد آنکو بیکبار مرد ۲
نخواهم حیاتی که مر شخص را
گر انسان بود زنده نتوان شمرد ۳
سعادت رفیق کسی کرد حق
که او را ز گیتی بیکبار برد ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ٢٠١ - ایدوستان بکام دلم نیست روزگار
گوهر بعدی:شماره ٢٠٣ - ایدل اگر روزی دو سه دنیا نباشد بر مراد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
