شماره ۳۱۵ - ساقیا موسم عیدست بده ساغر می

ساقیا موسم عیدست بده ساغر می
بر فشان صبحدم از بهر قدح گوهر می ۱

روزه کر دست دماغ من سود از ده خشگ
که کند چاره اینواقعه طبع ترمی ۲

شام اندوه سرآید بدمد صبح امید
چون فروزان شود از مشرق جام اختر می ۳

بر رخ سیمبران حسن کند نقش و نگار
بسر انگشت تر ساقی و آب زرمی ۴

بیشتر ز آنکه برد باد عدم خاک وجود
رنگ ده آب روانرا بتف اخگر می ۵

اندرین خرگه محنت زده دانا چه کند
خیمه مانند حباب ار نزند بر سر می ۶

از در هیچ کست کار طرب نگشاید
کار دل میطلبی باز مگرد از درمی ۷

یار صافیدل اگر بایدت ای ابن یمین
اینصفت نیست کسی را بجز از ساغر می ۸