خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه و غزلی، زیبایی‌های معشوق را با تشبیه‌های زیبا مانند قمر، یوسف، و پسته خندان توصیف می‌کند. شاعر از عشق و دلباختگی خود می‌گوید و از جذابیت‌های معشوق مانند موهای پریشان، خط خوش، و لب‌های شیرین سخن می‌راند. همچنین، اشاره‌ای به تأثیرات سحرآمیز عشق و اشتیاق برای بوسه دارد.

محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب یا نامفهوم باشد. همچنین، برخی تشبیه‌ها و اصطلاحات ادبی نیاز به درک ادبی بالاتری دارند.

مشاهده کامل

شماره ۲۹۷ - تنگ شکرست این دهن ایجان که تو داری

تنگ شکرست این دهن ایجان که تو داری
رشک قمرست این رخ رخشان که تو داری ۱

یکلحظه دل اندر بر من جمع نباشد
ز آشوب سر زلف پریشان که تو داری ۲

در حسن توئی یوسف و این طرفه که ما را
دل بسته آنچاه زنخدان که تو داری ۳

عناب فتادست ز بادام دو چشمم
تا دیده ام آن پسته خندان که تو داری ۴

افسون تب عشق من ار نیست بگو چیست
بر گرد شکر آنخط خوش خوان که تو داری ۵

تا صورت از اینسان که ترا هست بخوبی
نا خوب بود سیرت از اینسان که تو داری ۶

گر دست دهد ابن یمین را که بجانی
بوسی خورد از لعل در افشان که تو داری ۷

جان در سر سودا کند و باک ندارد
یکدم پی آن بوسه ارزان که تو داری ۸
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۹۶ - تا ساخته ئی بر قمر از غالیه خالی
گوهر بعدی:شماره ۲۹۸ - تا خط مشکبار برخ بر کشیده ئی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.