شماره ۲۸۱ - آبحیاتست یا لبان که تو داری

آبحیاتست یا لبان که تو داری
چشمه نوشست یا دهان که تو داری ۱

در نظرم آفتاب سایه نشین است
زیر کله روی دلستان که تو داری ۲

پسته دهن بسته زان بود که ندارد
چربی و شیرینی زبان که تو داری ۳

مایه سودای ماست شعر سیاهت
در بر نازک چو پرنیان که تو داری ۴

حسن تو گنجیست شایگانی و زلفت
مار سر گنج شایگان که تو داری ۵

با تو چنانم که در میان من و تو
موی نگنجد جز آن میان که تو داری ۶

ابن یمین را چو تیر خاک نشین کرد
از کجی ابروی چون کمان که تو داری ۷