شماره ۲۶۴ - تا در آمد خط شبرنگ تو پیرامن ماه

تا در آمد خط شبرنگ تو پیرامن ماه
کسوت حسن تراشد علم از شعر سیاه ۱

آنچنان کز شکرت سبزه دمیدست و نبات
از لب چشمه حیوان ندمد مهر گیاه ۲

حبذا طالع فرخنده آنکس که فتد
نظرش بر رخ میمون تو هر روز پگاه ۳

چشمم از خیل خیال تو از آن محرومست
که گذر می نتوان کرد ز دریا بشناه ۴

گفتم ایدل چه گنه دید دلارام ز تو
کت بسیمین ذقن افکند چو یوسف در چاه ۵

گفت کز بهر خدا تهمت بیهوده مکن
ستمی میکند او ورنه که کردست گناه ۶

ور بخون ریختنم میل کنی بهر دلت
کند اینکار بچشم ابن یمین بی اکراه ۷