شماره ۲۶۱ - ایفروغ رخت آتش زده بر خرمن ماه

ایفروغ رخت آتش زده بر خرمن ماه
خوشه چین لب جانپرور تو روح الله ۱

تو سهی سروی اگر سرو سهی بست کمر
تو دو هفته مهی ار ماه بر افراخت کلاه ۲

ترسم آئینه رخسار ترا زنگ رسد
ورنه هر دم بفلک بر کشم از جور تو آه ۳

زاهدان عشق توام گر ز گنه میشمرند
من نه آنم که کنم توبه از اینگونه گناه ۴

هندوی زلف تو چون دست تطاول بگشاد
جز تحمل نتوان کرد بلائیست سیاه ۵

گیرم از آتش دل پیش کسی دم نزنم
چه کنم اشک روانرا بلغ السیل زباه ۶

گفته ئی پیش رقیبان منگر در رخ من
که از اینکار شود حال تو ناگاه تباه ۷

چون کنم ابن یمین کشته حسن رخ تست
دیده کشته سوی جان کند ایدوست نگاه ۸