شماره ۲۵۰ - ای بخوبی رخ تو برده ز خورشید گرو

ای بخوبی رخ تو برده ز خورشید گرو
گشته طاق خم ابروی تو جفت مه نو ۱

که شب از روز شناسد بیقین گر نبود
طره و چهره تو مایه ده ظلمت وضو ۲

گر چو پروانه ز غم سوخت رقیبت چه غم است
چون زمن شمع رخت باز نگیرد پرتو ۳

گو مکن شور و مکن کوه بتلخی فرهاد
که رسیدست بکام از لب شیرین خسرو ۴

نه سرشکی تو که در چشم من آئی و روی
مردم چشم منی از نظرم دور مرو ۵

گفتمش سینه چو گندم ز غمت بشکافم
گفت کز ماش بگوئید که بر ما بدو جو ۶

دانه مهر تو کشت ابن یمین در دل تنگ
و آبش از دیده همیداد غم آمد بد رو ۷