شماره ۲۰۹ - در آی از درم ای آرزوی دل که بر آنم

در آی از درم ای آرزوی دل که بر آنم
که بر دو دیده روشن بمردمیت نشانم ۱

دمی که بیتو نشینم حدیث عشق تو گویم
همان دمست اگر هست حاصلی ز جهانم ۲

حدیث شکر میگونت از آن نفس که شنیدم
در آرزوش هوا کرد و رفت طوطی جانم ۳

غلام آنرخ خوبم که چون نقاب گشاید
بهار روی نماید میان فصل خزانم ۴

ز تیر غمزه خونریز و ابروی چو کمانت
چو تیر خاک نشینم خمیده قد چو کمانم ۵

برفت نقد روانم ز دست و سود غم آمد
نگاه کن که ز سودات بر چه مایه زیانم ۶

تو شاه جمله بتانی و من گدای کمینت
گرم بلطف نخوانی بعنف نیز مرانم ۷

بترس ز آه دل من که زود زنگ بر آرد
سپهر آینه گون گر برویش آه رسانم ۸

ز بند عشق تو دلرا چو نیست روی گشایش
بسان ابن یمین جمله بر عزیمت آنم ۹

که در هوای لب شکرینت طوطی جانرا
ز بند این قفس سر گرفته باز رهانم ۱۰