شماره ۱۳۲ - عشق تو گر ضلال دل ماست گر رشاد

عشق تو گر ضلال دل ماست گر رشاد
ما را توئی ز هر دو جهان غایت مراد ۱

ما عشق تو بمبدء فطرت گزیده ایم
و ز بهر روح ساخته زو توشه معاد ۲

گر مکر دشمن از تو جدا میکند مرا
لاتنقص المحبه بالهجر و البعاد ۳

دور از جمالت آتش هجر ار بسوزدم
گیرد هوای کوی تو هر ذره از رماد ۴

محسوب در شمار ولیکن نه آشکار
نقش دهان تنگ تو چون فارد و ز باد ۵

چون نو عروس فکر تو آید بجلوه گاه
آنلحظه یا ز غایت اخلاص یا ز داد ۶

رحمی کن ای نگار که در کشتزار عمر
جز کشت خویش ندروی اندر گه حصاد ۷

ای دل رضای دوست گرت دست میدهد
از دشمنان چه باک که باشند با عناد ۸

ابن یمین بپای تو خواهد فکند سر
کر ذال کرد قافیه و هر چه باد باد ۹