خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی از ابن یمین، شاعر فارسی‌زبان، به توصیف حالات مستی و بی‌خودی ناشی از شراب عشق می‌پردازد. شاعر از تأثیر عشق بر خرد و آرامش انسان سخن می‌گوید و زیبایی معشوق را با تصاویری مانند لعل و سرو توصیف می‌کند. در نهایت، او خود را غلام معشوق می‌خواند و از تأثیر عمیق عشق بر زندگی و دنیای خود می‌گوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند «شراب عشق» و «مستی» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد تا به درستی درک شود.
شماره ۱۲۶ - شراب عشق چون در جام کردند
شراب عشق چون در جام کردند
خرد را مست و بی آرام کردند ۱
چه با لذت می ای بود آن که گویی
ز میگون لعل جانان وام کردند ۲
چو نام دلبر از مطرب شنیدند
به کلی ترک ننگ و نام کردند ۳
ز عشقش دست بر دنیا فشاندند
دو عالم را به زیر گام کردند ۴
بماند از رشک دست سرو بر سر
چو یاد سرو سیم اندام کردند ۵
غلام آن رخ و زلفم که گویی
سحر را همنشین با شام کردند ۶
سرشک همچو لعل و روی چون زر
ز حالم خلق را اعلام کردند ۷
کشید ابن یمین بر یاد لعلش
نخستین باده کاندر جام کردند ۸
خرد را مست و بی آرام کردند ۱
چه با لذت می ای بود آن که گویی
ز میگون لعل جانان وام کردند ۲
چو نام دلبر از مطرب شنیدند
به کلی ترک ننگ و نام کردند ۳
ز عشقش دست بر دنیا فشاندند
دو عالم را به زیر گام کردند ۴
بماند از رشک دست سرو بر سر
چو یاد سرو سیم اندام کردند ۵
غلام آن رخ و زلفم که گویی
سحر را همنشین با شام کردند ۶
سرشک همچو لعل و روی چون زر
ز حالم خلق را اعلام کردند ۷
کشید ابن یمین بر یاد لعلش
نخستین باده کاندر جام کردند ۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - شادباش ای دل که حالت پیش جانان گفته اند
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - صبحدم بادی که از سوی خراسان می دمد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
