شماره ۱۱۹ - زلفت از سنبل تر گرد سمن پرچین کرد

زلفت از سنبل تر گرد سمن پرچین کرد
گل رخ از پرتو خورشید رخت پرچین کرد ۱

آمد از کوی تو باد سحری مشک افشان
مگر از شام دو زلفت گذری بر چین کرد ۲

با سر کوی تو صاحبنظرش نتوان گفت
هر که رغبت بتماشا گه حور عین کرد ۳

شمه ئی از صفت حسن تو میگفت صبا
گل چو بشنید رخ از شرم رخت رنگین کرد ۴

در هوای لب تو جان بدهم تا گویند
بود فرهاد که جان پیشکش شیرین کرد ۵

بشکر خنده چو بنمود گهر لعل لبت
روی خورشید پر از کوکبه پروین کرد ۶

چون سخن از قد چون سرو تو گفت ابن یمین
راستی را همه کس از دل و جان تحسین کرد ۷