خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه و توصیفی، زیبایی‌های معشوق را با استعاره‌های زیبا مانند پسته شیرین، زهره، ماه شب چهارده، گل و خار توصیف می‌کند. شاعر از عشق و حسرت خود می‌گوید و تأکید می‌کند که دلبستگی او به معشوق آنقدر عمیق است که نمی‌تواند از او دل بکند. همچنین، اشاره‌ای به تأثیر زیبایی معشوق بر دیگران دارد.

متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.

مشاهده کامل

یا رب این پسته شیرین چه شکر گفتارست
و آن چه شکل است و شمایل چه قد و رفتارست

زهره شد ماه شب چارده را حلقه بگوش
یا بنا گوش چو سیم و گهر شهوارست

بسکه در پای گل از حسرت او خار شکست
تا بدید آنکه گل عارض او بی خارست

اوست کز زلف و رخش گلشن جانرا همه سال
سنبل غالیه بوی و ورق گلنارست

پسته را از حسد غنچه خندانش دلیست
نیمه ئی خون و دگر نیمه ازو زنگارست

نرگسش خون دلم خورد و ازو نیست دریغ
شربتش چون ندهم خاصه چنین بیمارست

دل نیارم که نگهدارم از آن جان جهان
ز آنکه پیوسته دلم در پی آن دلدار است

هر که در صورت او بنگرد و جان ندهد
آدمی نیست یقین صورت بر دیوارست

در جهان ز ابن یمین وصف لبش هر که شنید
آفرین کرد بر او گفت شکر گفتار است

«ابن یمین فَرومَدی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir