شماره ۷۷ - مشکین سر زلف تو که در پای کشانست

مشکین سر زلف تو که در پای کشانست
در دل رگ سود است که پیوسته بجانست ۱

لعل تو ندا کرد که یکبوسه بجانی
ز آندم دل سودائی من در پی آنست ۲

گر ز آنکه دلم را بود این بیع مسلم
سودیست که سرمایه اقبال جهانست ۳

طاق خم ابروت که پیوسته بماناد
محراب دل خسته صاحبنظرانست ۴

یاقوت لبت تا بشکر خنده در آمد
خون دل لعلش ز حسد در خفقانست ۵

بیمار شد از چشم سیهکار تو نرگس
زردی جهان بینش دلیل یرقانست ۶

جان و دل من شد سپر تیغ ملامت
ز آنغمزه و ابروت که چون تیر و کمانست ۷

گفتم که ببادام سیاهت ندهم دل
لیکن چکنم پسته تو چرب زبانست ۸

در عشق تو بر دل رقم صبر کشیدن
چون خشت زدن بر زبر آب روانست ۹

رفتی وز پس مینگرد ابن یمینت
چون کشته که چشمش ز پی جان نگرانست ۱۰