این متن شعری است که در آن شاعر از مفاهیمی مانند گذر زمان، ناپایداری دنیا، واهمه از نادانی، و تلاش بیوقفه انسان سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه، به بیان این مفاهیم میپردازد.
این متن حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و استعارههای پیچیده است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. بنابراین، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
بخش ۴۶ - انجامش روزگار فرفوریوس
گرفته رها کن که خوابم گرفت ۱
وگر زان ترنم شوم خفته نیز
نبینم مگر خواب آشفته نیز ۲
چو آمد گه عزم فرفوریوس
بنه بر شتر بست و بنواخت کوس ۳
به همصحبتان گفت کاین باغ نغز
که منظور چشمست و ریحان مغز ۴
چو پایندگی نیستش در سرشت
چه تاریک دوزخ چه روشن بهشت ۵
ز دانائی ماست ما را هراس
که از رهزن ایمن نشد ره شناس ۶
کمان گر همیشه خمیده بود
قبا دوز را قب دریده بود ۷
ترازوی چربش فروشان به رنگ
بود چرب و چربی ندارد به سنگ ۸
همه ساله محمل کش بار گنج
نیاساید از محنت و درد و رنج ۹
چو پرداخت زین نقش پرگار او
کشیدند خط نیز بر کار او ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.