خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر عشق و ستایش معشوق است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند ماه، آینه، شمع و پروانه، احساسات خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند و او را منبع شادی و نور زندگی خود می‌داند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات مورد استفاده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۴۱ - جبیب یار پاکدامن مطلع روز منست
جبیب یار پاکدامن مطلع روز منست
دیدن رویش نشان بخت فیروز منست ۱
فال فرخ از رخ و زلفش همی گیرم از آنک
این شب قدر من و آن روز نوروز منست ۲
خط مخوان نقشی که بر سطح مهش بینی از آنک
آینه است آن روی و زنگش آه دلسوز منست ۳
گر فشانم جان بر او پروانه وش عیبم مکن
روی شهر آرای او شمع دلفروز منست ۴
هر بدی کابن یمین را آید از جانان بسر
گوید اصل شادی جان غم اندوز منست ۵
دیدن رویش نشان بخت فیروز منست ۱
فال فرخ از رخ و زلفش همی گیرم از آنک
این شب قدر من و آن روز نوروز منست ۲
خط مخوان نقشی که بر سطح مهش بینی از آنک
آینه است آن روی و زنگش آه دلسوز منست ۳
گر فشانم جان بر او پروانه وش عیبم مکن
روی شهر آرای او شمع دلفروز منست ۴
هر بدی کابن یمین را آید از جانان بسر
گوید اصل شادی جان غم اندوز منست ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۰ - تویی که سایه ی زلفت شعار خورشیدست
گوهر بعدی:شماره ۴۲ - جانا دلم آمد بهوای سر زلفت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
