شماره ۱۸ - تا کرد زیر سایه نهان زلفت آفتاب

تا کرد زیر سایه نهان زلفت آفتاب
افتاد همچو ذره مرا دل در اضطراب ۱

هر کس که چین زلف ترا گاه وصف گفت
مشک خطا نراند سخن بر ره صواب ۲

زلف تو سنبلیست که لالاش عنبرست
جز خون سوخته نبود هیچ مشک ناب ۳

از نازکی برون تنت دل بود پدید
ز انسان که سنگریزه پدیدست اندر آب ۴

خواهم که همچو جان کشم اندر برت و لیک
بی زر ز سیمبر نتوان گشت کامیاب ۵

چون چنگ سر فکنده به پیشم بغم مدام
کز جور دور کیسه تهی کرد چون رباب ۶

دل میل جام لعل تو کردست چون کنم
زین نا خلف که باز فتادست در شراب ۷

گفتم مگر بخواب ببینم خیال تو
لیکن مرا خیال محالست بیتو خواب ۸

مهر تو باز در دل ابن یمین نشست
یعنی که جای گنج بکنجی بود خراب ۹