شماره ۱۶ - بیاض غمزه روی و سواد طره شب

بیاض غمزه روی و سواد طره شب
ز روی و موی نمود آن نگار شیرین لب ۱

رخش سایه زلف اندرون بدان ماند
که آفتاب درخشان شود میانه شب ۲

کنم تحمل جور رقیبش از پی آنک
ز مار مهره بدست آید و ز خار رطب ۳

پیام دادم و گفتم که سوخت پیکر من
ز مهر روی تو چون از فروغ ماه قصب ۴

جواب داد که من ماهم و تنت قصب است
قصب ز پرتو مه گر بسوخت نیست عجب ۵

اگر چه آن صنم آذری خلیل منست
مرا عذاب چو نمرود میکند بلهب ۶

بیا و بر لبم آبی زن ایمسیح نفس
که تاب مهر تو میسوزدم در آتش تب ۷

ز سر برون نکنم جستجوت در همه عمر
اگر چه در تک و پویم شکست پای طلب ۸

سفر ز کوی تو ابن یمین چگونه کند
که باشد از رخ و زلف تو ماه در عقرب ۹