شماره ۸ - تا بر آن قامت و بالا نظر افتاد مرا

تا بر آن قامت و بالا نظر افتاد مرا
بس ملولست دل از سرو و زشمشاد مرا ۱

در هوای لب شیرین تو ای خسروی حسن
شد به تلخی ز بدن روح چو فرهاد مرا ۲

تا رقم بربقم از نیل صبوحی زده ای
دیده شد در هوسش دجله ی بغداد مرا ۳

هرگزم شاد مبادا دل اگر میل کنم
که کند عشق تو از بند غم آزاد مرا ۴

عشق تو همدم من بود مرا پیوسته
هست با جان صنما عشق تو همزاد مرا ۵

دل سختت به سرشکم نشود نرم بلی
کی شود نرم به آب آهن و پولاد مرا ۶

آتش و آب دل و دیده دلیل اند بر آنک
زود چون خاک دهد عشق تو بر باد مرا ۷

من نه آنم که کنم میل به داد دگری
تا به دل می رسد از عشق تو بیداد مرا ۸

با غم هجر تو چون ابن یمین میسازم
تا سعادت کند از وصل تو دلشاد مرا ۹