خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی است که از مخاطب می‌خواهد برای دیدن تماشاگاه علوی، مانند فرشتگان به آسمان صعود کند و با دیده‌ی بینا به جهان جان بنگرد. شاعر تأکید می‌کند که در این بیابان بی‌پایان، عشق راهنمای بهتری نسبت به علم است و سالک باید همواره در تلاش باشد. همچنین اشاره می‌کند که اسرار الهی را تنها کسانی درک می‌کنند که به عشق مجهز باشند.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار خواهد بود. همچنین، استفاده از اصطلاحات خاص عرفانی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین نامفهوم باشد.
شماره ۴ - الا ای دل اگر خواهی تماشاگاه علوی را
الا ای دل اگر خواهی تماشاگاه علوی را
بسان قدسیان بر شو به بام گنبد مینا ۱
نظر بگشای تا بینی جهانی جان همه شادان
ولیکن این کسی بیند که دارد دیده‌ی بینا ۲
درین بیدای بی‌پایان که شد عقل اندر او حیران
دلیلت عشق می‌باید نه علم بوعلی سینا ۳
بکوش ای دل که سالک را نشاید یک دم آسودن
زهی دولت اگر باشی ز جمع جاهدوا فینا ۴
تو باری جهد خود میکن چه دانی حال چون باشد
کسی واقف نخواهد گشت بر اسرار لو شئنا ۵
بسان قدسیان بر شو به بام گنبد مینا ۱
نظر بگشای تا بینی جهانی جان همه شادان
ولیکن این کسی بیند که دارد دیده‌ی بینا ۲
درین بیدای بی‌پایان که شد عقل اندر او حیران
دلیلت عشق می‌باید نه علم بوعلی سینا ۳
بکوش ای دل که سالک را نشاید یک دم آسودن
زهی دولت اگر باشی ز جمع جاهدوا فینا ۴
تو باری جهد خود میکن چه دانی حال چون باشد
کسی واقف نخواهد گشت بر اسرار لو شئنا ۵
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳ - ایها العشاق از آن نامهربان بس شد مرا
گوهر بعدی:شماره ۵ - باشد از من باز کمتر غم جدا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
