شاعر در این اشعار به ستایش و مدح مولی (احتمالاً امام علی (ع)) می‌پردازد و از فضایل و مناقب او سخن می‌گوید. او با بیان هنرمندانه و استفاده از استعاره‌های زیبا، مقام والای مولی را توصیف می‌کند و خود را در برابر عظمت او کوچک می‌شمرد. شاعر همچنین به مهارت خود در شعر و سخنوری اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که شعرش در مدح مولی، مانند قطره‌ای در برابر دریاست.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است و استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل اشعار نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک و مفاهیم دینی دارد.
شمارهٔ ١٢١ - وله ایضاً
قدر سخن بپایه اعلی همی برم ۱
مولی ملوک مملکه الفضل و العلی
کاندر ثناش شعر بشعری همی برم ۲
ای رکن حصن شرع مشید برای تو
در مدحتت چو دست با نشی همی برم ۳
حقا که از میامن اوصاف ذات تو
از لطف نظم آب ثریا همی برم ۴
نی هوش دار ابن یمین اینچنین مگوی
گو خوشه ئی ز خرمن مولی همی برم ۵
گیرم که هست خود سخنم سحر سامری
جهلم نگر که زی ید بیضا همی برم ۶
میآورم سخن بتو کرمان و بصره را
بر رسم تحفه زیره و خرما همی برم ۷
غواص بحر شعر توام هست سالها
کز قطره هاش لولو لالا همی برم ۸
از بندگان خویشتنم دان که مدتیست
کین دولت از زمانه تمنا همی برم ۹
میگویم اینسخن که بنو عرض میکنم
شوخی نگر که قطره بدریا همی برم ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
