خلاصه و ردهبندی سنی
12+
این متن شعری است که در آن شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای طبیعی مانند سنبل، نبات، شکر و سبزه، به ستایش معشوق یا شخصی بلندمرتبه میپردازد. شاعر معشوق را به خلیل (احتمالاً اشاره به حضرت ابراهیم) تشبیه میکند و از تأثیر شگفتانگیز او بر طبیعت سخن میگوید.
این متن دارای مضامین شاعرانه و استعاری است که ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
شماره ۷ - تا از رخ تو سنبل تر میخیزد
تا از رخ تو سنبل تر میخیزد
گوئی که نبات از شکر میخیزد ۱
شاها، تو خلیلی، چه عجب میداری؟
گر سبزه ز آتش تو برمیخیزد؟ ۲
گوئی که نبات از شکر میخیزد ۱
شاها، تو خلیلی، چه عجب میداری؟
گر سبزه ز آتش تو برمیخیزد؟ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶ - در ماتم تو دهر بسی شیون کرد
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - بر من ز فراق چند بیداد رسد؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.