شماره ۱۵۹ - ای بهر قتل ما زده بر ابروان گره

ای بهر قتل ما زده بر ابروان گره
بگشا به خنده آن لب و از ابرو آن گره ۱

سوسن که با دهان تو از غنچه لاف زد
از خجلتش فتاده نگر بر زبان گره ۲

مشاطه را ز طره او دست کوته است
جعد بنفشه را نزند باغبان گره ۳

چون گل زری که هست به می گر دهی بباد
به زانکه غنچه وار زنی بر میان گره ۴

شبها چو چنگ ناله شاهی ز زلف اوست
زانش فتاده است به رگهای جان گره ۵