خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از ساقی می‌خواهد با آب حیات پیاله را پر کند تا غم‌های دیرینه از دل زدوده شود. بلبل از گل جفا می‌شنود و آرزو می‌کند که رساله‌اش به باد سپرده شود. آه شمع باعث شکفتگی رخت می‌شود و شمع از باد نمی‌هراسد. شاعر از دراز کردن دست به سوی وصال منع می‌کند، چرا که نواله به زهر آلوده است. بخت همچنان در خواب است و شاعر از شاهی می‌پرسد که چرا ناله را تیز می‌کنی.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۵ - ساقی به آب خضر نشان ده پیاله را
ساقی به آب خضر نشان ده پیاله را
کز دل برون کنیم غم دیر ساله را ۱
بلبل ز روی گل همه حرف جفا شنید
آه ار ورق به باد دهند این رساله را ۲
هر دم شکفته تر شود از آه من رخت
از رهگذار باد چه غم شمع لاله را؟ ۳
برخوان وصل دست ارادت مکن دراز
کالوده کرده اند به زهر این نواله را ۴
بخت غنوده را سر خواب است همچنان
شاهی چه تیز می کنی آهنگ ناله را؟ ۵
کز دل برون کنیم غم دیر ساله را ۱
بلبل ز روی گل همه حرف جفا شنید
آه ار ورق به باد دهند این رساله را ۲
هر دم شکفته تر شود از آه من رخت
از رهگذار باد چه غم شمع لاله را؟ ۳
برخوان وصل دست ارادت مکن دراز
کالوده کرده اند به زهر این نواله را ۴
بخت غنوده را سر خواب است همچنان
شاهی چه تیز می کنی آهنگ ناله را؟ ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴ - ابر آمد و بگریست بر اطراف چمنها
گوهر بعدی:شماره ۶ - جان بهر تو در بلاست ما را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
