ابوعمرو محمدبن ابراهیم الزُجاجی النیسابوری از طایفهای خاص بود و در مکه اقامت داشت. او در سال 348 هجری درگذشت. در روایتی از ابوعمروبن نُجَیْد آمده که زُجاجی هنگام تکبیر احرام دچار تغیّر میشد، زیرا احساس میکرد آغاز نماز را با صداقت انجام نمیدهد. زُجاجی معتقد بود سخن گفتن از حالتی که فرد به آن نرسیده، فتنهانگیز و دروغین است. او سالها در مکه مجاور بود و به احترام حرم، هرگز در آنجا طهارت نکرد و برای این کار به بیرون از حرم میرفت.
محتوا شامل مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که برای درک آن به بلوغ فکری نیاز دارد. همچنین، برخی عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
بخش ۶۸ - ابوعمرو محمدبن ابراهیم الزُجاجی النیسابوری
ابو عمروبن نُجَیْد گوید کی ابوعمرو زُجاجی را پرسیدند که چرا چندان تغیّر اندر تو پیدا آید بوقت تکبیر احرام فریضها گفت زیرا که من افتتاح فریضه بخلاف صدق همی کنم هر که گوید اللّه اکبر و اندر دل وی چیزی بود بزرگتر از وی یا چیزی بزرگ داشته بود بروزگار گذشته بزبان خویش، خود را دروغ زن کرده باشد.
ابوعمرو زُجاجی گوید هر که سخن گوید از حالی که آنجا نرسیده باشد سخن او فتنۀ مستمع باشد و دعوی بود که اندر دل وی فرا دیدار آمده باشد و خدای بر وی حرام کند یافتن آن حال.
و سالهاء بسیار بمکّه مجاور بود و هرگز اندر مکّه طهارة نکرد، از حرم بیرون شدی و طهارة کردی حرمت داشتن حرم را.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.