خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عرفانی از عشق الهی و وحدت وجود سخن می‌گوید. شاعر عشق را تنها ارزش واقعی در جهان می‌داند و از فنای در ذات الهی و بقای پس از آن سخن می‌گوید. او ایمان و کفر را در سایه‌ی جمال معشوق یکی می‌بیند و همه‌جا را جلوه‌گاه او می‌داند.

مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های شراب و میخانه ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین درک صحیح از مفاهیم مانند 'فنای در ذات الهی' نیاز به بلوغ فکری دارد.

مشاهده کامل

ای عاشقان ای عاشقان مائیم عشق دلبران
چون عشق سودی بی زیان کاری نباشد در جهان

یاری نهانی شد عیان در صورت جان و جهان
از غیر او نام و نشان کو در همه کون و مکان

عشق آمد و در دل نشست راه برون شد راببست
گفتم بگوی ای خودپرست چون یابی از دستم امان

گفتم که ای سلطان من غایب مشو از جان من
اینست خود درمان من میباش دایم میهمان

جام شراب آتشین داد و بگفتا نوش این
مستی مکن ای بی یقین هشیار باش و کاردان

چون نوش کردم آتشی افتاد در جانم خوشی
در پیش آن عاشق کشی دیدم فنای جاودان

چون زان فنا دیدم بقا دیگر ندیدم جز خدا
ما از کجا غیر از کجا مایی در اویی شد نهان

ایمان عیان از روی او کفر آشکار از موی او
جمله بجست و جوی او در کعبه و دیر مغان

می بین اسیری روبرو حسنش ز هر روی نکو
زیرا که نبود غیر او اندر نهان و در عیان

«اسیری لاهیجی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir