خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی از عشق الهی و فداکاری در راه آن سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که با کاشتن بذر عشق در دل، از دنیا و دین دست کشیده و تمام توجه خود را به معشوق الهی معطوف کرده است. او از تحمل رنج‌ها و نادیده گرفتن ظواهر دنیوی می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق الهی از ازل در دل او نقش بسته و همیشه بیدار است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و نیاز به درک بالاتری از مسائل معنوی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۳۹۸ - تا که در دل تخم عشقت کاشتیم
تا که در دل تخم عشقت کاشتیم
حاصل از دنیا و دین برداشتیم ۱
عالم از گلبانگ شی لله پرست
تا علم در کوی عشق افراشتیم ۲
دانش و دفتر نبود آندم که ما
مصحف اسرار ازبر داشتیم ۳
صد جفا دیدیم در کوی وفا
دیده را نادیده می انگاشتیم ۴
کی رود مهرش ز دل چون در ازل
نقش این بر لوح دل بنگاشتیم ۵
تا نگردد دل دمی غافل ز دوست
شحنه عشقش برو بگماشتیم ۶
مادرین ظلمت سرای شب مثال
ای اسیری آفتاب چاشتیم ۷
حاصل از دنیا و دین برداشتیم ۱
عالم از گلبانگ شی لله پرست
تا علم در کوی عشق افراشتیم ۲
دانش و دفتر نبود آندم که ما
مصحف اسرار ازبر داشتیم ۳
صد جفا دیدیم در کوی وفا
دیده را نادیده می انگاشتیم ۴
کی رود مهرش ز دل چون در ازل
نقش این بر لوح دل بنگاشتیم ۵
تا نگردد دل دمی غافل ز دوست
شحنه عشقش برو بگماشتیم ۶
مادرین ظلمت سرای شب مثال
ای اسیری آفتاب چاشتیم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۹۷ - چو خراب عشق یارم همگی ز یار گویم
گوهر بعدی:شماره ۳۹۹ - ای یافته ز پرتو رویت جهان نظام
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
