این شعر عرفانی از مولانا یا یکی از شاعران صوفی‌مسلک است که به وحدت وجود، عشق به معشوق حقیقی (خدا)، و فراغت از دنیای مادی می‌پردازد. شاعر خود و دیگر عارفان را مست از شراب وحدت، عاشق و شیدای جمال الهی، و فراتر از محدودیت‌های مکان و زمان توصیف می‌کند. او از فقر و گدایی ظاهری ولی سلطنت باطنی بر عالم معنا سخن می‌گوید و تأکید دارد که عارفان، نور هدایت و مهر ولایت هستند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی این شعر برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مبانی عرفان اسلامی دارد. نوجوانان و بزرگسالان با پیشینه فرهنگی و مطالعاتی مناسب می‌توانند با این مضامین ارتباط بهتری برقرار کنند.
شماره ۳۵۲ - گه مست و بیخبر ز می صاف وحدتیم
گه درد نوش خانه خمار کثرتیم ۱
در پرتو جمال جهان سوز روی دوست
شیدا و والهیم و همه مست حیرتیم ۲
ما با وجود دولت عرفان و گنج فقر
از ملک کیقباد و فریدون فراغتیم ۳
مفتی اگر ز روی حقیقت نظر کنی
ما هر یکی کتاب و کلامیم و آیتیم ۴
مارند و مست و عاشق و فارغ ز هست و نیست
تنها نه این زمان که هم از روز فطرتیم ۵
پرواز ما برون ز مکانست و لامکان
ما شاهباز حضرت و عنقای قربتیم ۶
مجموعه جمیع صفات است ذات ما
دیویم و هم فرشته و هم نور و ظلمتیم ۷
در ظاهر ار گدا و فقیریم باطنا
سلطان تخت کشور معنی و صورتیم ۸
ازما بجوی نور هدایت اسیریا
ما مهر نوربخش سپهر ولایتیم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
