شماره ۳۴۰ - من بحسنت ز ازل واله و شیدا بودم

من بحسنت ز ازل واله و شیدا بودم
عاشق بی دل و دیوانه و رسوا بودم ۱

قطره بودم چو شدم غرقه دریا(ی) قدم
قطرگی رفت و دگر من همه دریا بودم ۲

مست و قلاش ببوی تو بمیخانه مقیم
تا که بودم بهوای تو ازین ها بودم ۳

چون که برداشت ز رخ پرده جمال مطلق
تا که دیدم ز همه قید معرا بودم ۴

تا نماید بدلم عکس جمال ساقی
چو می صاف ز غش پاک و مصفا بودم ۵

چون ز خود فانی و باقی ببقای تو شدم
در همه کون و مکان مطلق و بی جا بودم ۶

تا شد آزاد ز قید تو اسیری جانم
بخدا بین که چو عین همه اشیا بودم ۷