شماره ۳۳۰ - تا کرد شاه عشق بملک دلم نزول

تا کرد شاه عشق بملک دلم نزول
برخاستست از سر جان عقل بوالفضول ۱

خورشید عمرم ار بفراقت زوال یافت
لیکن ز جان خیال وصال تو لایزول ۲

آن یار عین ماست نه از روی اتحاد
این خانه پر ازوست ولیکن نه از حلول ۳

بی بهره نیست ذره از مهر روی دوست
نور ترا بظلمت عالم بود شمول ۴

کی با خودی ببزم وصالت توان رسید
فانی ز خویش شو که بحق یافتی وصول ۵

دانش همه بمذهب من هست معرفت
در دین ما جز این نه فروعست و نه اصول ۶

از قیل و قال هیچکس آگه نشد ز حال
مفتی ز قول راست مرنج و مشو ملول ۷

زاهد رسد بجان تو بوئی ز عشق یار
گفتار عاشقان اگرت اوفتد قبول ۸

کس واقف ار ز حال اسیری نشد چه شد
بهتر ز شهرت دگرانست این خمول ۹