شماره ۲۸۴ - دوش یارم جام می آورد و گفت این را بنوش

دوش یارم جام می آورد و گفت این را بنوش
تا که گردی مست و باشی بیخبر از عقل و هوش ۱

گفتمش من صوفیم می از کجا من از کجا
گفت افسانه چه کار آید بیا و باده نوش ۲

از کف ساقی چو نوشیدم شراب آتشین
مست و لایعقل برآوردم چو خم باده جوش ۳

عشق زور آورد و بودم مست و دلبر در نظر
جان بشوق وصل او مستانه آمد در خروش ۴

گفتمش عمریست تا جویای وصلت گشته ام
گفت ای بدمست تا کی خود نمائی رو خموش ۵

در نقاب زلف دیدم حسن او پنهان شده
گفتم ای جان از جمال خود برافکن روی پوش ۶

در حریم انس ما با تو چو محرم بوده ایم
می نما رو بی حجاب و دیگر از ما رو مپوش ۷

کی به بیداری نماید رو به کس در عمرها
آنچنان حسنی که ما در خواب میدیدیم دوش ۸

از مریدی وارادت شد اسیری بهره مند
گر شود مقبول خاطر پیش پیر می فروش ۹