این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر دلدادگی و وابستگی شدید شاعر به معشوق است. او خود را آزاده از قید دنیا و دین، اما اسیر زلف معشوق می‌داند. شاعر با اشاره به مفاهیمی مانند مستی، خرابات، و رندی، حالتی از بی‌خودی و بیخبری ناشی از عشق را توصیف می‌کند. در نهایت، او هستی را وهم و خیال می‌خواند و مخاطب را به عرفان و روی آوردن به حق دعوت می‌کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده، و اشاره به مفاهیمی مانند مستی و خرابات، درک این شعر را برای مخاطبان جوان‌تر دشوار می‌سازد. این محتوا برای سنین بالاتر که توانایی درک و تحلیل مفاهیم انتزاعی و عرفانی را دارند، مناسب‌تر است.
شماره ۲۶۹ - مائیم بعشق تو میان بسته بزنار
ترسا صفت از غیر تو کلی شده بیزار ۱
آزاده ز قید غم دنیا و ز دینم
در دام کمند سر زلف تو گرفتار ۲
از جام می عشق چنان مست و خرابم
کز بیخبری می نشناسم سرود دستار ۳
رفت از سرمن فکر و خیال خرد و صبر
تا گشت دلم از می عشق تو خبردار ۴
جویای می و شاهدم ای پیر خرابات
بنما بمن از راه کرم خانه خمار ۵
رندیم و خراباتی و قلاش و نظرباز
درباخته در کوی فنا هستی و پندار ۶
هستی جهان نیست بجز وهم وخیالی
عارف شو و از جمله جهان روی بحق آر ۷
آن یار بنقش همه اغیار برآمد
دیار درین دار مجوئید بجز یار ۸
صدبار بهر لحظه اگر رو بنماید
برحسن دگر جلوه کند یار بهر بار ۹
اسرار حقیقت بجهان هرکه کند فاش
منصور صفت زود برآید بسردار ۱۰
از باده اطلاق اسیری چو بنوشید
آزاده ز قید دو جهان گشت بیکبار ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
