این متن شعری است که به توصیف جشن و شادی، هماهنگی و اتحاد در طبیعت و جهان می‌پردازد. در آن از عناصری مانند جشن، می، طرب، گوهرها، ستارگان و سعادت استفاده شده است. همچنین به اتحاد دو سعد (ستاره‌های خوش‌یمن) و تأثیر آن بر سعادت و کمال اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به تاریخ‌سازی برای یک رویداد مهم (احتمالاً ازدواج یا پیوندی مبارک) می‌پردازد.
متن دارای مفاهیم پیچیده و استعاره‌های ادبی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار است. همچنین ممکن است برخی از اصطلاحات و اشارات تاریخی یا نجومی نیاز به توضیح داشته باشند که برای مخاطبان با سن بالاتر مناسب‌تر است.
شمارهٔ ۲۸ - تاریخ تزویج
همه عید شد سربسر ماه و سال ۱
زمان را گرفت امتداد فرح
چو رشته که پنهان شود در لئال ۲
می شادمانی و بزم و طرب
فراوان تر از آب در برشکال ۳
نفس کار صیقل بر آئینه کرد
زبس سینه ها گشت پاک از ملال ۴
ز گوهر فشانی دست کرم
گهر گشته چون آینه پایمال ۵
بدینسان که باشند یاقوت و لعل
پریشان نشد گل ز باد شمال ۶
زبس گوهر و زر گرفتست اوج
مرصع توان کرد تیغ خیال ۷
طمع آنچنان طرف ازین جشن بست
که دیگر لبش وانشد از سئوال ۸
چه سوداست دانی که از رقص شوق
فتادند افلاک در وجد و حال ۹
دو سعد اختر اوج شاهنشهی
ببرج شرف کرده اند اتصال ۱۰
دو گوهر بیک عقد دوران کشید
که باشد سیم شان بعالم محال ۱۱
ز آمیزش زهره و مشتری
سعادت گرفتست اوج کمال ۱۲
دو چشمند بر چهره سروری
که هستند در وصل بی انفصال ۱۳
در آمیزش و سازگاری بهم
موافق چو بر روی دولت دو خال ۱۴
خرد بهر تاریخ تزویج گفت
(قران کرد سعدین برج جلال) ۱۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
